Wilfred Donkersteeg verruilde een topbaan voor het ontstoppingsbedrijf van zijn vader

Van internationale transporten naar verstopte afvoeren. Voor Wilfred Donkersteeg uit Lunteren leek het een opmerkelijke carrièreswitch. Maar achter die keuze schuilt een verhaal over een familiebedrijf, een vader en een zoon die elkaar pas echt leerden begrijpen.

Een overname stond nooit in de sterren geschreven. Terwijl zijn vader iedere ochtend in de bekende bus van Donkersteeg Rioolontstoppingen stapte, was Wilfred Donkersteeg zich op een andere plek aan het ontwikkelen. Hij werkte zich in rap tempo op in de wereld van vrachtwagens, distributiecentra en internationale transporten. De verhalen van het familiebedrijf kende hij natuurlijk, maar overnemen? Dat was nooit het plan. "Ik vond het mooi wat mijn vader deed, maar ik zag mezelf iets heel anders doen."

Een andere toekomst voor ogen

Vroeger bepaalde de uitslag van de Cito-toets op de basisschool voor een groot deel welke richting je opging. Voor Wilfred werd dat de LTS in Barneveld. Daar koos hij voor transport en logistiek. Niet omdat hij al precies wist wat hij later wilde worden, maar omdat die wereld hem aansprak. Vrachtwagens, distributiecentra en internationaal transport hadden iets aantrekkelijks. Hij liep de opleiding vrij eenvoudig door en had op jonge leeftijd al vakantie- en bijbaantjes in de logistiek.

De carrière die alles leek te hebben

Via stages kwam hij terecht bij Schenker. Hij begon in de loods, waar hij vrachtwagens laadde en leerde hoe transport in elkaar zat. Nog voordat hij zijn opleiding had afgerond, vroegen ze hem of hij binnenlandplanner wilde worden. Dat betekende dat een jongen van zestien ineens chauffeurs moest aansturen die soms twee keer zo oud waren als hijzelf. "Ze maakten me niks wijs," zegt hij lachend. "Ik had die auto's zelf geladen. Ik wist precies wat er wel en niet mee kon."

Het bleek het begin van een loopbaan waarin hij snel opklom. Hij plande transporten naar Scandinavië en Rusland, werkte zich op naar leidinggevende functies en werd uiteindelijk operationsmanager. Mooie auto's, buitenlandse reizen en veel verantwoordelijkheid: zijn carrière leek zich precies te ontwikkelen zoals hij zich ooit had voorgesteld. Toch begon het al snel ook ergens te wringen.

Het kantelpunt

In de transportwereld draait alles om cijfers. Op tijd leveren. Kosten besparen. Efficiënter plannen. Voor Wilfred kwam er steeds meer werk bij, maar de voldoening juist steeds kleiner. Dat eerste besef ontstond tijdens de economische crisis van 2008. Als jonge manager moest hij mensen ontslaan die soms al langer bij hetzelfde bedrijf werkten dan hij oud was. "Dan zit je tegenover iemand van begin zestig die na meer dan twintig jaar te horen krijgt dat hij weg moet. Op papier is dat een logische beslissing. Maar zodra je tegenover zo iemand zit, is het ineens heel persoonlijk." Het bleef hem bezighouden. Tegelijkertijd was het salaris goed en wist hij telkens weer nieuwe stappen in zijn ontwikkeling te zetten.

De definitieve ommekeer kwam pas jaren later tijdens een overleg bij DHL. Zijn afdeling had die maand ruim vijfduizend pakketten naar Finland vervoerd. Van alle zendingen was 98,3 procent op tijd aangekomen. Het afgesproken prestatieniveau lag op 97 procent. Hij verwachtte een compliment. Dat kwam niet. In plaats daarvan kreeg hij de vraag hoe hij die laatste anderhalve procent ook nog kon wegwerken. "Toen begon ik vanuit mijn kleine tenen al te koken."

Nu glimlacht hij erom, maar op dat moment voelde het als een keerpunt. "Je kon maanden alles goed doen. Maar als er vrijdagmiddag om half vier ergens in Zuid-Italië één palletje misging, dan draaide ineens alles daarom." Hij reed die dag naar huis met een vraag die steeds harder begon te knagen. Is dit het nou? Nog dertig jaar vergaderen over percentages? Nog dertig jaar problemen oplossen waar niemand echt gelukkiger van werd?

De vraag die bleef hangen

Juist op dat moment kwam een oude opmerking onverwacht weer boven drijven. Jaren eerder had een buurman hem tijdens een buurtbarbecue eens gevraagd waarom hij eigenlijk niet gewoon het bedrijf van zijn vader overnam. Hij had er destijds om gelachen. Waarom zou hij? Zijn toekomst lag immers in de logistiek. Maar na alle jaren van stress en het feit dat Wilfred steeds meer met tegenzin naar zijn werk ging, klonk die vraag ineens heel anders. Misschien zat de voldoening waar hij al die tijd naar zocht wel veel dichter bij huis dan hij ooit had gedacht.

Een gesprek aan de keukentafel

Op een avond in 2020 zat hij aan de keukentafel bij zijn ouders. De werkdruk was tot een kookpunt gekomen. Tussen de koffie en de alledaagse gesprekken door stelde hij ineens een vraag die niemand had zien aankomen. ‘Wat zouden jullie ervan vinden als ik de zaak van pa overnam?’ Zijn moeder keek hem verbaasd aan. Na al die jaren in de logistiek had ook zij zich erbij neergelegd dat het familiebedrijf ooit zou ophouden te bestaan. Zijn vader zei eerst niets. Pas na een lange stilte begon hij te stotteren. Niet uit twijfel, maar omdat hij deze vraag simpelweg niet meer had verwacht.

Toen hij zijn woorden weer had gevonden, stelde Wim één voorwaarde. Wilfred moest eerst een week met hem meelopen. Eerst moest hij ervaren wat het werk écht inhield. Achteraf begrijpt Wilfred waarom. Zijn vader wilde hem niet op de proef stellen, maar hem het vak laten ervaren. Wilfred kon het ondernemerschap wel zien, maar wellicht niet de viezigheid, de storingsdiensten en de onverwachte spoedklussen. Als zijn zoon de overstap zou maken, dan moest dat gebeuren met een open blik. Wilfred ging in op het voorstel, nam een week vakantie op en ging aan de slag.

Een proefweek die alles veranderde

De eerste klus was allesbehalve aantrekkelijk. Onder Hotel Hugo de Vries in Lunteren moest een hardnekkige verstopping worden opgelost. Daarna volgde een ondergelopen pompput in Ederveen. Een medewerker stond kokhalzend naast de put en keek opgelucht toen Wilfred zonder aarzelen naar voren stapte. "Ik dacht alleen maar: dit moet toch gewoon opgelost worden?" Zijn vader keek zwijgend toe.

Na twee dagen vroeg Wilfred of hij het werk alleen mocht proberen. Waar hij al gauw tot een bijzonder inzicht kwam. Want hij voelde dat er iets gebeurde wat hij in al die jaren in de logistiek nooit had ervaren. "Mensen staan soms met tranen in hun ogen als je het probleem hebt opgelost,” zegt Wilfred. “Dan weet je waarvoor je het doet.”

Meer dan een verstopping

Dat inzicht veranderde zijn kijk op het vak voorgoed. "In de logistiek lever je ook een dienst. Alleen zie je zelden wat het voor iemand betekent. Hier sta je letterlijk bij mensen in huis. Hun keuken staat blank, het toilet loopt over of het hele gezin kan nergens meer terecht. Als jij dat oplost, zie je de opluchting meteen." Mensen bedanken hem vaak uitgebreid. Je krijgt altijd een kop koffie. En het komt vaak voor dat mensen bijna niets zeggen, behalve: Gelukkig bent u er.

"Die dankbaarheid… dat had ik in de logistiek nooit meegemaakt." En op dat moment viel het kwartje. Ineens begreep hij waarom zijn vader dit werk al die jaren met zoveel plezier had gedaan. Als kind zag hij vooral de vieze overals, de onregelmatige werktijden en de telefoon die op elk moment kon gaan. Nu zag hij iets heel anders. Zijn vader repareerde geen leidingen. Hij hielp mensen. "Dat inzicht kreeg ik pas toen ik zelf in die bus zat."

Een familiebedrijf

De beslissing was genomen. Wilfred zei zijn carrière in de logistiek vaarwel en stapte in het familiebedrijf. De eerste tijd werkte hij zij aan zij met zijn vader. Terwijl Wilfred steeds meer werkzaamheden overnam, liet Wim het bedrijf stap voor stap los. Het voelde als een sprong in het diepe, maar tegelijk ook als thuiskomen. "Als ik in die eerste periode zei dat we eraan kwamen, vroegen mensen altijd: 'Je vader?' Niemand kende mij."

De overdracht verliep geleidelijk. Eerst werkte Wim een dag minder. Daarna sprong hij alleen nog bij als het druk was. Uiteindelijk brak het moment aan waarop Wilfred het bedrijf volledig overnam en zijn vader met pensioen ging. "Dat ging eigenlijk heel natuurlijk."

Niet lang daarna werd bij Wim longkanker vastgesteld. Na behandelingen en een operatie herstelde hij gelukkig goed. Inmiddels geniet hij van zijn pensioen en ziet hij met trots hoe Wilfred en Suzanna het familiebedrijf voortzetten.

Suzanna stapt in

De komst van Suzanna volgde niet toevallig. Toen Wim besloot definitief met pensioen te gaan, was dat voor Wilfreds moeder óók het moment om afscheid te nemen van het bedrijf. Jarenlang hadden zij samen het familiebedrijf gedragen: Wim buiten bij de klanten, zij achter de schermen op kantoor. Ze vormden een hecht team en wilden die periode ook samen afsluiten. Daarmee ontstond de vraag wie die rol zou overnemen.

Voor Wilfred was het antwoord eigenlijk vanzelfsprekend. Hij vroeg Suzanna of zij zich ook aan het familiebedrijf wilde verbinden. Voor haar was dat minder eenvoudig. Ze had een vaste baan bij Kone, zekerheid en collega's die ze kende. Ondernemen had haar altijd spannend geleken. Het betekende de vertrouwde omgeving achter zich laten en de zekerheid van een vast salaris inruilen voor een toekomst waarvan niemand wist hoe die eruit zou zien. Toch bleef één gedachte terugkomen. 'Als we dit doen, doen we het samen,' was haar gevoel. Uiteindelijk besloot ook zij de sprong te wagen.

Sindsdien vormen Wilfred en Suzanna samen de nieuwe generatie van het familiebedrijf. Terwijl Wilfred op pad is, bouwt Suzanna achter de schermen aan de organisatie. Ze professionaliseerde de planning, administratie en het klantcontact. Intussen groeide het bedrijf verder, met een vast team, een groter werkgebied en een vernieuwde backoffice. Die groei is bewust: blijven ontwikkelen, zonder de persoonlijke manier van werken kwijt te raken.

Verhalen uit het vak

Wilfred zit vol met anekdotes over zijn werk. Zoals die keer dat een oudere vrouw tijdens het overgeven haar kunstgebit doorspoelde. Haar man had er een nacht slecht van geslapen. Met een rioolcamera speurde Wilfred de leiding af totdat hij het gebit tientallen meters verderop zag liggen. De boer verdween naar de schuur en kwam terug met een zelfgemaakt schepnetje van kippengaas aan een lange lat. Voorzichtig spoelden ze het kunstgebit terug. Met een zachte plop viel het precies in het net. "Een nachtje in de alcohol en hij kon er weer in," vertelt Wilfred lachend.

Minder vrolijk wordt hij van de malafide ontstoppingsbedrijven die met hoge rekeningen en misleidende advertenties consumenten op kosten jagen. "Regelmatig komen we bij mensen die dachten dat ze een lokaal bedrijf hadden gebeld. Dan blijken ze honderden euro's kwijt te zijn aan een landelijke doorschakeldienst."

Bewust klein blijven als bedrijf

Juist daarom kiezen Wilfred en Suzanna ervoor om bewust overzichtelijk te blijven. Ze willen het werk blijven doen waarvoor mensen hen bellen. Dat betekent ook dat de telefoon op ieder moment kan gaan. Dan is Wilfred net thuis, lekker gedoucht en is een avondje op de bank in zicht. Dan gaat de telefoon. Ergens staat een keuken blank. Tien minuten later zit hij weer in de bus, omgekleed in zijn werkkleren.

"Tuurlijk heb je dan soms even geen zin," zegt Wilfred lachend. "Maar dat is meestal binnen een paar minuten over. Je bent er op het moment dat het echt nodig is. En dan kom je 's avonds gewoon met een goed gevoel weer thuis."

De ene dag staat hij bij een villa van miljoenen in Blaricum. Een dag later bij een oude boerderij op de Veluwe die zo uit een film van de jaren dertig lijkt te komen. Twee totaal verschillende werelden, maar uiteindelijk is iedereen gelijk. "Rijk of arm, geleerd of niet; uiteindelijk heeft iedereen precies hetzelfde probleem."

Groei is zeker welkom voor Wilfred en Suzanna, maar alleen als die past bij de manier waarop zij willen werken. Geen tientallen medewerkers, managementlagen en zeker geen dagen achter een bureau. Wilfred heeft in de logistiek gezien hoe je steeds verder van je eigen vak af kan komen te staan. Dat is precies wat hij niet wil. Als de telefoon gaat, wil hij degene zijn die in de bus stapt.

De erfenis van zijn vader

Als jongen keek Wilfred naar de bus van zijn vader zonder zich ooit af te vragen waarom iemand dit werk bijna zijn hele leven zou willen doen. Hij zag de vieze overals, de onregelmatige uren en de telefoon die op elk moment kon gaan. Wat hij niet zag, was waarom zijn vader er iedere ochtend opnieuw met plezier instapte.

Nu begrijpt hij dat wel.

Zes jaar nadat hij zelf instapte, heeft hij nog geen dag gehad waarop hij terugverlangde naar de logistiek. Niet omdat riooltechniek zijn jongensdroom was, maar omdat hij ontdekte wat zijn vader al die jaren al wist: achter iedere verstopping zit iemand die zit te wachten op een oplossing. Op iemand die het probleem komt oplossen.

Uiteindelijk is dat de grootste erfenis die zijn vader Wim hem heeft nagelaten. Niet het bedrijf, de vaste klantenkring of de karakteristieke bus die al jaren door de regio rijdt. Maar het besef dat dit werk uiteindelijk nooit om rioolontstoppingen draait. Het draait om de mensen die je ermee helpt.

Wilfred eindigt:

"Vroeger dacht ik dat mijn vader dit werk deed omdat het nu eenmaal zijn werk was. Nu weet ik dat hij het deed omdat hij niet anders wilde. Zo ervaar ik het nu zelf ook. Hoe mooi is dat?"