Column: Familierestaurant Het Uilenbos in Lunteren
Pannenkoekenrestaurants zijn plekken waar je als ouder langzaam oplost in geluid. Een soort auditieve erwtensoep, waarin kinderen krijsen, bestek rinkelt en overspannen moeders nét te hard "PAS OP MET DAT DRINKEN" roepen.
Daar zit je dan...
Gevangen op een houten stoel, terwijl je denkt: dit is dus hoe het klinkt in de hel, maar dan met poedersuiker, kleurpotloden en Rummikub.
Aan de tafel naast je zit een kind dat al twintig minuten huilt zonder dat iemand weet waarom, terwijl de lucht ruik naar verbrande boter.
Ondertussen plakt je arm vast aan de tafel. En blijft hangen als je hem optilt. Het meubilair wil je tegenhouden om weg te gaan.
Aan de overkant zaagt een vader zijn pannenkoek alsof hij een oud stuk leer bewerkt. Zijn mes buigt.
Tegenover hem gooit een kind stroop over alles wat geen pannenkoek is. In de verte hoor ik "IK HAD EEN APPEL-SPEK PANNNEKOEK!" met de urgentie van een 112-noodsignaal.
En jij zit daar.
Middenin.
Te wachten tot dit lijden voorbij is.
Hoe anders is dit in Het Uilenbos in Lunteren.
Van de week liepen we daar weer naar binnen met onze kinderen. We kregen een zonovergoten plek aangewezen aan een knusse picknicktafel.
Onze kinderen roepen:
"Doe maar appelsap, pap. Wij gaan spelen."
En weg zijn ze. Verdwenen. Alsof ze worden opgezogen door een parallel universum van touwen, glijbanen en zand.
Wij blijven achter. Ik neem een slok van m'n Skuumkop. Ik adem een keer diep in en uit, ontspan en observeer een interessant schouwspel.
Het lijkt alsof ik in het openluchtmuseum van opvoedstijlen zit.
Vermakelijk.
Oma's smeren hun kleinkinderen in alsof ze morgen worden geëxporteerd naar de Sahara. Vaders zien hun kind omhoog klimmen en mompelen: "Als-ie valt, leert-ie tenminste wat."
Onze kinderen verdwijnen, duiken weer op, eten een hap en verdwijnen opnieuw.
De bediening beweegt verbazingwekkend snel en efficiënt. Voor je het weet staat er eten. Drinken. En een bak water waar onze teckel feitelijk ook in had kunnen zwemmen.
Het hek om de speeltuin loopt precies langs de zichtlijn van het terras. Waar je ook zit, je ziet je kinderen. Een soort dierentuin, maar dan andersom: zij zitten los, jij zit op je plek.
Iemand heeft dit getekend.
Dit is geen pannenkoekenrestaurant. De pannenkoek is een excuus. Een eetbare smoes om hier te zitten. Het ding op je bord is functioneel. Net als een stoel.
Wat hier wordt verkocht, is rust.
Niet de rust van stilte en kaarslicht, maar de zeldzame rust waarin je als ouder even niets hoeft. Waarin je kinderen zichzelf bezighouden zonder dat jij er als een opgefokte herder achteraan moet.
Dus bestellen we nog wat. Niet omdat we honger hebben, maar omdat we dit soort rust thuis niet kunnen bestellen.
Het Uilenbos.
Onze uitvalsbasis in het prachtige bos van Lunteren. 💪